Bıraktığı Yerden Başlayabilir mi İnsan?

Selam, ben mavi kalemli biri. 

İlk gönderimin plansızlığının ardından neden mavi kalemli biri sorusunu yanıtlayayım dedim ama aslında bu da planlı bir gönderi değil. Şuan evde kimse olmadığı için rahatça yazabilirim diye düşündüm ve 'mavi' kulaklıklarımı da takıp mutfak masamda bu satırları yazıyorum. :) Aslında bu konuyla alakalı telefonuma not almıştım ve tam olarak şunları yazmışım: Ben mavi kalemli biri, herhangi biri, metroda ya da Kadıköy boğadan vapura doğru seke seke yürüdüğünü görebileceğiniz, kitapları koklamayı seven herhangi biri, etrafınızda çok olan ama görmek istediğinizde görebileceğiniz biri. Biraz romantik mi olmuş ne? Her neyse, blogun adı mavi kalemli biri çünkü mavi kalemleri çok seviyorum, bu kadar basit aslında. :)) Standart mavi kalemler değil elbette. Hani böyle şeker gibi rengi olan farklı tonlardaki mavi kalemler var ya işte onlara bayılıyorum. 

Bakırköy'ün eski zamanlarında kitapçılar köprüsü şimdiki gibi değildi, daha güzeldi, belki hissiyat olarak da daha doluydu. O zamanlar oradan minicik bir not defteri almıştım, taşıması kolay yazması zordu. İşten eve dönerken özellikle metroda çok kullanırdım o defteri ve mavi kalemimi. O zamanlardan hatıra işte bu blogun ismi. Sonra uzunca bir dönem yazmayı bıraktım, şimdilerde yeniden yazmak bana çok iyi geliyor. Öykü ya da şiirlerimin yayınlandığı bir platform var ama burayı tasasız bir şekilde yazmak için kullanmayı düşünüyorum. Ama yine de benim sağım solum belli olmaz. :) 

Sadece kendin için, içinden geldiği biçimde yazmak büyük bir lüks sanki artık. Ben de bu lüksü yaşamaya çalışıyorum. Bu sırada yazdıklarımı birileri okursa da ne mutlu bana. Uzun olmasını planladığım kısa bir yazı oldu, yine görüşmek üzere!