"Uykulu gözlerle döndüm rüyamdan
Sana sarı laleler aldım çiçek pazarından"
Yıllar evvel bir kitap okudum. Ondan sonra da lalelere meftun oldum. Yine aynı sene, kitabı bitirdikten hemen sonra, demek ki lale mevsimi gelmişti ki pazardan -bildiğimiz semt pazarından- bir lale soğanı aldım. Giriş kattaki evimizde odamın karşısındaki evin bahçesine bakan manzaralı camın önüne saksısıyla beraber yerleştirdim. Kaç gün sürdü bilmiyorum ama gittim geldim inceledim, biraz da toprağını dürtükledim. Lalemi izledim, hangi renk açacak diye merak ettim. Ama lale yüzünü gösterene kadar ben çoktan bir kalp kırıklığı yaşamış, doğum günümü kutlamış, şiir defterimi doldurmuş ve büyük kararlar alıp o kararlardan hızla geri dönmüştüm bile. Sonunda yeşil çanak yapraklarının arasından şarap rengi taç yaprakları göründüğünde en sevdiğim çiçeğin lale olacağını ilan etmiştim. Çok yaşamadı, sonraki sene aynı soğanı yeniden diktiğimde yeniden bana yüzünü göstermedi belki ama olsundu... Hala en sevdiğim çiçek laledir. Ama şimdi düşününce fark ettim ki ben o zamandan beri ne lale almışım ne de dikeyim diye bir lale soğanı.
Hala en sevdiğim çiçek olabilir mi lale?
Not: Bu satırlar saat 02.46'yı gösterirken çalan bir şarkı ile yazarın aklına düşmüş ve bir yandan esnerken hızlıca yazılmıştır.
